மரணச்சுவை

அந்தி சாயும் மாலைக்கருக்கல் நேரங்களில், கனத்த இருள், காட்டூரின் காடு மேடெல்லாம் நிரம்பும். ஆள்காட்டி குருவி பாடும் ஆலோலம், கவுதாரி பறவைகள் போடும் ஆரவாரம் என அனைத்தும் மறையும் நேரம் அது. நஞ்சுள்ள அரவங்களும், நட்டுவக்காலி முதலான உயிர்களும் உலாவும் நேரமும் அதுவே.

எனக்கு ஒன்பது வயதிருக்கும். காலில் கருவேலம் முற்களும், காக்கா முற்களும், நெருஞ்சி முற்களும் குத்தி, ஆங்காங்கே, வீங்கியிருப்பது வாடிக்கை. மேலும், பெருவிரலில் தேனீ கொட்டியதால், இன்றும் மறையாமல் இருக்கும் தழும்பு, அதை தடவி பார்க்கும் போதெல்லாம், அந்த காலத்திற்கு அள்ளிச் செல்கிறது. கைகளிலோ, பனங்கருக்கு கிழித்த தடங்களும், வேலிக்கருவைமுள் தந்த கோடுகளும் நிறைந்திருப்பது என் தனித்துவம் என வைத்துக் கொள்ளுங்களேன்.
![karuvelam](https://qbghhenrxoupaykgnxyj.supabase.co/storage/v1/object/public/ariverse/arichuvadi/posts/anthi-virunthu/images/karuvelam.webp?v=1783353394414)
எனக்கு உலகம் இரண்டு. ஒன்று, என் பார்வையில் அகப்படும், புறவுலகம். மற்றொன்று, என் புறத்தே இருப்பினும், என் அகத்தினுள் நான் சுமக்கும் மற்றொன்று. அது என் பாட்டி. என் தந்தையை பெற்றவள், ராமலட்சுமி.

என்றோ ஒரு நாள், மகாலிங்கநாடாருக்கு மகளாக பிறந்தவள், என் பல தலைமுறைகள் கொண்டிருந்த, சுடு வெயிலில் வேலை பார்த்து கூலி வாங்கி குடும்பம் நடத்தும் வாழ்வியலை உடைத்தெறிந்தாள். இன்று, என் கிராமத்திலும், என் தலைமுறைகளிலும் நானே முதல் மென்பொருள் பொறியாளன். காரணம், அவளே.

அந்திக்கருக்கலில், அவளது கையைப் பிடித்தவாறே, அவளோடு பயணமாவேன். ஊர் கண் பட்டுவிட்டால் மீண்டும், சப்பாணி மாடனுக்கும், இசக்கி அம்மனுக்கும் Packet Money + படையல் ஆக்கிப் படைக்க வேண்டியிருக்கும் என்பதனால், யார் கண்களுக்கும் படாதவாறு, அவளது சேலைக்குள் என்னை மறைத்துக்கொள்வாள். அடையில் இருக்கும் கோழி தான் பொரித்த குஞ்சுகளை இறகுகளால் காப்பதைப் பார்க்கும் போதெல்லாம், அந்நாளில் சேலைக்குள் நான் புகுந்த அடைக்கலமே மனதில் தோன்றும்.

பொத்தியவாறே, என்னைக் கூட்டிச் செல்வாள். அவள் கால்களில் பல வெடிப்புகள். ஒரு போதும் நல்ல காலணிகளை அணிந்ததில்லை. விறகு பொறுக்கச்சென்ற போதும், என்றோ ஒரு நாள் ஊர் சண்டையின் காரணமாக, நடு இரவில் கீழமருவா ஓடையைக் கடந்து, கரடுமுரடான பாதைகளில் ஓடிய போதும், வேப்பமுத்து பொறுக்கும் போதும், வயல்களில் வேலை பார்த்தபோதும் என எப்போதெல்லாம் சமயம் கிடைத்ததோ, அப்போதெல்லாம், கற்களும், முற்களும் அவளது கால் பாதங்களை, பதம் பார்த்திருந்தன.

அவளது கழுத்தில், பச்சை நிறத்திற்கு சற்றே மாறிய பித்தளைச் சங்கிலியும், அவளது மூக்கில், சற்றே கருத்த கருப்பு மூக்குத்தியும், அவளது காதுகளில், மலர் போன்ற வடிவமுடைய தங்க கம்மல்களும் இருந்தன. கம்மல்கள் மட்டுமே தங்கமாக மிஞ்சியிருந்தன. வளர்க்கும் பேரனை, வேலைக்கு அனுப்பும் முதல் நாள், அடகிற்குச் செல்லும் வரை.

அவற்றை எல்லாம் பார்த்துக்கொண்டே, அவளோடு என் நடைபயணம், ஊரின் எல்லையில் இருக்கும் ஒரு வீடு வரைக்கும் நீளும். புளிய மரத்தடியில் இருக்கும் இசக்கியம்மன் கோயில் வரும்போது, என்னை வலக்கை பக்கமாக வைத்து, இறுகப் பிடித்தவாறே, கூட்டிச்செல்வாள். கடைசியாக, ஊர் எல்லை நெருங்கும். அங்கே, தனியே ஒரு வீடு. அதைத் தாண்டினால், சற்று கருவை மரங்களும் பின் வயல்களும் தான். அந்த வீட்டில், வெளிப்புறத்தில் ஒரு பாய் விரித்துப் படுத்திருப்பார் சடையநாடார், என் பாட்டியின் உடன் பிறந்த தம்பி.

சடையர், ஊருக்கே பெரிய கோமரத்தானாவார். அம்மன், ஒவ்வொரு ஐப்பசிமாத கொடைக்கும், அவர் உடம்பில் மட்டுமே இறங்குவாள். பல காப்புகள் அணிந்த கைகளோடும், ஒரு பிரம்பு, ஒரு திரிசூலத்தோடும், ஒவ்வொரு வீடாகச் சென்று கொடை நாட்களில் அருள்வாக்கு சொல்லும், பெரிய சாமியாடி, சடையர். ஊரில் நோவு,நொடி நிலவும்போதெல்லாம், சடையர் வைக்கும் திருநீறே மருந்தானது.

நானும் என்னை வளர்த்தவளும் சென்றதும், படுத்திருக்கும் சடையர், எழும்பி உட்காருவார். சட்டை அணிந்திருக்கமாட்டார். ஒரு வெளிரிய நிறத்தில் சாரம் கட்டியிருப்பார். சிரித்த முகத்தோடு, "அக்கா வந்துட்டா" என்று அவரது மனைவியை நோக்கி ஒரு சத்தம் இடுவார். அவரது மனைவி, வாழை இலைகளை அரிந்து கொண்டுவந்து, எங்கள் இருவரிடமும் தந்துவிடுவார். பின்னர், சடையரிடம் இருக்கும் கலயத்திலிருக்கும் அன்னத்தை, எங்கள் இருவருக்கும் தன் கைகளால் அள்ளி வைப்பார். என் பாட்டிக்கு வைக்கப்பட்டிருக்கும் அன்னத்தில், எனக்கு கால் அளவு கூட இருக்காது. அவ்வளவுதான் நம்ம அளவு அப்போ! பின்னர், மற்றொரு கலயத்தை எடுப்பார். அதில், கொழுப்போடு மிதக்கும், பன்றி இறைச்சி, மசாலாவில் ஊறி மனத்தவாறு வெந்து கிடக்கும்.

இப்போது புரிகிறதா எனக்கு ஏன் அன்னத்தின் அளவு குறைவு என்று... 
"முழு உடும்பு, முக்கா முசலு, அரக் காட, கால் ஆடு", என்று ஒரு சுவை வரிசை சொல்லாடல் என் கிராமத்தில் உண்டு. அவை அனைத்தையும் சுவை பார்த்தவன் என்ற முறையில் சொல்கிறேன், பன்றி இறைச்சியின் சுவை தனிதான்! சிரட்டையின் கண்ணிற்குள் நுழைந்து, மற்றொரு பக்கம் வெளிவரும், நீண்ட குச்சியால் ஆன கரண்டியால், கறியைக் கோதி வைப்பார், சடையர். வைக்க, வைக்க நான் உண்டு களிப்பேன். மண்ணெண்ணெய் விளக்கு மடல் மடலாய் எரிந்துகொண்டிருக்கும் அந்த அழகான ஒளி கலந்த இருளில், நான் பன்றி இறைச்சி தின்னும் காட்சி ஓடிக்கொண்டிருந்தது. ஒவ்வொரு முறை முடித்ததும், "சடையத்தாத்தா!", என்பென். அவரும், மற்றொரு கரண்டி கோதி வைப்பார். இப்படி, கோத கோத, நானும் தின்று கொண்டே இருப்பேன்.
![anthi_virunthu_1](https://qbghhenrxoupaykgnxyj.supabase.co/storage/v1/object/public/ariverse/arichuvadi/posts/anthi-virunthu/images/anthi-virunthu-1.webp?v=1783913432906)
ஐந்தாவது கோதல் நடக்கும்போது, சடையரது மனைவி சமுத்திரம், மாமாவுக்கு வேண்டும் என்று சத்தமிடுவார். சடையரின் மகன்களான, என் மாமாக்களுக்கு இல்லாமல் நான் தின்று கொண்டிருந்தேன் போலும். உடனே சடையர், கோபமான தொனியில் சிரித்தவாறே, அவரது மனைவியிடம், "என் அக்கா பேரன் சாப்பிட, மிச்சம் இருக்கத பாத்துப்போம்", என்பார். நான், எனக்கு வைத்த எல்லா கறியையும் சாப்பிட்ட பின்னர், மிச்சம் இருக்கும் அன்னத்தை என் பாட்டியிடம் வழக்கம் போல தள்ளிவிடுவேன். பின்னர், சற்று நேரம் பேசி முடித்ததும், ஓலையில் பொதிந்த கருவாட்டையோ அல்லது ஒரு மூடையில் இருக்கும் அரிசியையோ, என் பாட்டியிடம் சடையர் கொடுப்பார். அதை வாங்கிக்கொண்டு, மீண்டும் வீட்டிற்கு நடப்போம்.

சடையரின் முகத்தை நினைத்தவாறே உறங்கிப்போவேன், அவ்விரவுகளில்.

இவ்வாறு, விருவு, கீரி, உடும்பு என ஒவ்வொரு வாரங்களிலும், விருந்துக்கு அழைப்பார் சடையர். நானும் என் பாட்டியும், சென்று உண்டு, சிலாகித்து வருவோம். பின்னர், இரண்டு வருடத்தில், அம்மை முத்து போட்டதால், சடையர் உயிர் இழந்தார். அங்கே என்னை அனுமதிக்காத என் அப்பா, தான் மட்டும் சென்று தன் தாய்மாமனுக்கான கடைசி காரியங்களைச் செய்தார். என் பாட்டி, சடையரின் வீட்டில், இரண்டு வாரம் தங்கினாள். நான் அவள் இல்லாமல் உறங்கிய இரண்டு பெரிய வாரங்கள் அவை. பின், அவள் என் வீட்டிற்கு வரும்போது, அம்மை முத்துக்களோடு வந்தாள்.

அவள், நாக்கில் எல்லாம் முத்துக்கள். அவள், முதுகிலும் முத்துக்கள். அவள், கன்னங்களில் முத்துக்கள். அவள், கண் இமைகளில் முத்துக்கள். வேப்பிலை படுக்கையில் படுத்தும், அன்னப்பால் அருந்தியும், மஞ்சளில் குளித்தும் அவள் நாட்களை போக்கியவாறு இருந்துவந்தாள். பின்னர், அவள் குணமடைந்ததும், அவளோடு நான் உறங்க ஆரம்பித்தேன். என் முதுகில், ஒரு முத்து வந்தது. என்னையும் அவ்வாறு வேப்பிலையில் படுக்க வைத்து, மஞ்சள் குளியல் போட திட்டமிட்டாள் என் பாட்டி. ஆனால், அந்த முத்து, ஆலங்குளத்து மருத்துவரிடம் என் அப்பா என்னை ரகசியமாக அழைத்துச் சென்று போட்ட ஓர் ஊசியால் உடனே இறங்கியது.

இந்த நினைவுகள், என்றும் நெஞ்சம் விட்டு அகலாதவை. என் பாட்டியின் இருப்பு, என் வாழ்க்கையின் வசந்த காலங்களாகும். எவ்வளவு வேதை வந்தாலும், அவளது இரண்டு வார்த்தைகளில் நான் சமாதானமாவேன். ஆனால், கண்ணிமைபோல் காத்தவள், இன்று, காணாதது போல் உறங்குகின்றாள்! தொட்டில் கட்டி துயிலூட்டியவள், இன்று துடிப்பு இன்றி தூங்குகின்றாள்! வாழ்க்கை தந்த வலிகளை தாங்கியவள், இன்று வார்த்தைகள் இன்றி உறங்குகின்றாள்! வளர்த்த கடனை அடைக்கும் முன்பே, வருவேன் மகளாக என்று மறைகிறாள்! அழுத கண்களை துடைக்க இருந்தவள், என்னை அனாதையாக்கி அயலூரு செல்கிறாள்! ஆலமரம்போல அணைத்து காத்தவள் - மன ஆழத்தில் இன்று வேர்களாய் படர்கிறாள்!

ஒவ்வொரு இரவுகளிலும், கண்ணீராய்...
அவள் நினைவுகள்...

arichuvadi/posts/anthi-virunthu/content.md

அந்திவிருந்து

ஓய்வுநாள்

கிடைக்குமா என்பதிலிருந்து
கிடைத்தது நிலைக்குமா என்பதுவரை
“நீளுகிறது ஏக்கம்”

பணம் படைத்தோர் எளிதில் பெரும் இன்பத்தை - நல்ல
மனம் படைத்தோர் துன்பப்பட்டுதான் பெறவேண்டுமா என
“நீளுகிறது ஏக்கம்”

கணம் கணம் - தந்தை வியர்வை சிந்தினால்தான்
தினம் தினம் என் வாழ்க்கையா என
“நீளுகிறது ஏக்கம்”

தோழனின் தோளில் தோள் சாய்ந்து கொண்டாலும்
தேளதின் விடமாய் வலிக்காமல் வலித்து
“நீளுகிறது ஏக்கம்”

ஏதும் இல்லானாய்
எல்லாம் உள்ளானாய் இருந்தபோதிலும்
என்னை தனிமையில் விட மனமில்லாமல்
என்னோடு “நீளுகிறது ஏக்கம்”

நீளுகிறது ஏக்கம்

கன்னடம் தோன்றியவள் தென்னகம் விரைந்தாள்!
கண்ணனை அரங்கத்தில் கண்குளிர கண்டவள்,
பெண்ணெனை அணைப்பாய்
மன்னாவென சூழ்ந்தாள்! - காவேரி

கேரளம் பிறந்தவள், சேரளம் புகுந்தாள்!
தெங்குநீர் சுவைக்காரி கொங்குசீர் சகிதசாரி!
பாவையவள் விழுந்தாள்,
கோவையில் குற்றாலமாய்! - சிறுவாணி

தென்பொதிகை உதித்தவள்,
தென்றல் குளிரில் முணங்கினாள்!
விண்தாண்டி வந்தவள்
தென்பாண்டியை அணைத்தாள்!
எல்லையில்லா பாசத்தோடு
நெல்லையெல்லாம் பாய்ந்தாள்! - தாமிரபரணி

நதி

கண்ணில் தூசு பட்டால்
அண்ணே என துடிப்பாள்! - ஒரு
பெண்ணில் என் கண்பட்டால்
கண்ணிலேயே அடிப்பாள்!

கோவத்தில் முகந்திருப்பி
பேசாதது போல் நடிப்பாள்!
பாவம்போல் முகம்வைத்தால்
பக்கம்வந்து அணைப்பாள்!

அழுதாருமின்றி இருக்கையில்
அன்னையாய் தேற்றுவாள்…
தொழுதொழுகும் நேரத்தில்
அண்ணனுக்காய் வேண்டிடுவாள்…

மறுவீடு செல்லுகையில் என் மனத்தில் ஒருபங்கு மரிக்கும்!
இதுவரை சரியாக கண்டுகொள்ளப்படாத அவள் முகம்…
வந்து வந்து “அண்ணே” என அழைக்கும்…
தங்கை! என் உதிரம் கொண்ட தங்கமங்கை…

அண்ணன் தங்கை

தென்காசியில் ஒரு மாலை பொழுது…
வழக்கம்போல சாரல் காற்று தூரலிட்டுக்கொண்டிருந்தது…
அலுவலக பையோடு நெல்லை மார்க்கமாக செல்லும்
பேருந்துகள் நிற்கும் இடத்தை நோக்கி விரைந்து கொண்டிருந்தேன்…
ஏனென்று தெரியவில்லை…

நான் இடதுபக்கம் பாரத்துக்கொண்டே நகர்ந்துகொண்டிருந்தேன்… 🤫
திடீரென்று ஒரு கைத்தட்டும் சத்தம்…
திரும்பி பார்த்தால் ஓர் ஆணுருவில் பெண்மை சிரித்துக்கொண்டிருந்தது…

“என்னல… பொண்ணுவள சைட் அடிச்சுட்டே வாரியோ…” என
நக்கலாய் கேட்க, “ஆமாக்கா… நான் தான் பாக்கேன்…
என்ன ஒரு பொண்ணுவளும் பாக்க மாட்டுக்கு…” என
நானும் சிரித்து கூறினேன்.
“பாக்காது… ஒன்ன என்ன தவற ஒரு பொண்ணுவளும் பாக்காது…” என
சிரித்து கூறியபடியே அந்த கைத்தட்டல் சத்தம் மற்றொருவரிடம் நகர்ந்தது…
சிரிப்பதா… பரிதவிப்பதா…
குழப்பத்தில் அரி…

குழப்பம்

ஓங்கிய பதவியை தாங்கிய ஒருவன்
ஓரிடம் வந்து உட்கார்ந்திருந்தான்!

வாங்கிய முத்தங்கள் வானளவாயினும்
வனத்தினுள் வாசம் புரிந்து வந்தான்!

தேங்கிய நீரில் தேகம் குளித்தவன்
தேசம் சுற்றிட தெனவுடன் எழுந்தான்!

பானகம் பருகி, பகட்டாய் வாழ்ந்தவன்
வானகம் தாண்டி வைகுண்டம் விரைந்தான்!

கண்ணனை கர்த்தனாய் கண்டு தெளிந்து
காட்டினுள் ஒரு புலி முதுகினில் அமர்ந்தான்!

வரிகள் யாவும் வழிந்து விழுந்ததும்
வன்புலி விடுத்து வாகனம் வாங்கினான்!

வாங்கிய வாகனம், வானுக்கும் மண்ணுக்கும்
ஓங்கி குதித்திட ஓஹோ என ஓய்ந்தான்!

தூக்கி எறிய தூரம் போய் விழ
பாக்கிஸ்தானுக்கு பக்கத்தில் ஆனான்!

இராணுவம் இருபுறம் ராகங்கள் பாட
இராவண மந்திரம் கூறி மறைந்தான்!

ஊக்கம் உயர்ந்து, உறுதியுடன் இருந்தவன்
தூக்கம் கலைந்து, துணிதுவைக்க போனான்! 🤧
பகற்கனவு பாவலன் அரவிந்தன்!

கனவு

உடைந்த இதயம், உத்வேகம் கொண்டது!
ஊட்டியின் காற்று, உடல் உரசி போனதனால்!

அழுதிட்ட கண்கள், ஆறுதல் அடைகின்றன!
அழகிய காரிகையை ஆராதனை செய்வதனால்!

நொறுங்கிய மனமும், நோய் நீங்குகிறது!
நெருங்கியே அவள் வரும் நேரங்களெல்லாம்!

தட்டியே எழுப்பிய சத்தமும் செல்கிறது!
எட்டியே ஒருமுறை என்னையும் காண்பாளோ?

அமர்ந்தவள் பேசும் அழகினைக் கண்டு,
சுமந்தவள் எண்ணமும் சுரக்கிறது என்னுள்!

யார் இவள்!?
என்னை குணமாக்குகிறாள்!

மீள்கிறேன்

சாம மர்த்த சாம மொன்றில் சந்திரன் ஒளிர்ந்திட
சாம்பல் சுடலை சாம்பல் சருமம் மேவியே நிறைந்திட
சங்கில் நஞ்சு தங்கிட சதங்கை பாதம் ஓங்கிட
சான்றோர் போற்றும் காசி தென்காசி விசுவ நாதமே!

கொத்து ருத்து ராட்சமாலை ருத்திரன் கழுத்திலே
குற்றாலத்து குளிர்ந்த நீரில் கூத்தன் கூந்தல் குளிக்குதே
கொன்றை சூடும் கோமகன் கோலம் கொண்டு நிற்பனே
சான்றோர் போற்றும் காசி தென்காசி விசுவ நாதமே!

உலகமை தன் உடன் உரை உத்தமன் உருத்திரன்
உருவம் அருவம் அருவுருவம் ஆகிய பவித்திரன்
உற்ற சாம வேளையில் நட்டம் பயிலும் நாயகன்
சான்றோர் போற்றும் காசி தென்காசி விசுவநாதமே!

பட்ட பாடு பயின்ற பனுவல் பத்திரங்கள் எத்தனை
பெற்ற அவ மானங்கள் பேய் மனிதர் எத்தனை
போதும் என்று பொசுங்கி சித்தம் போற்றுது சிவசித்தனை
சான்றோர் போற்றும் காசி தென்காசி விசுவநாதமே!

தென்னவன் எம் மன்னவன் தேகம் பாதி பெண்ணவன்
விண்ணவன் எம் கண்ணவன் வேட தாரி ஆனவன்
சொன்னவன் சிவா என சொந்தம் ஆகி நிற்பவன்
சான்றோர் போற்றும் காசி தென்காசி விசுவநாதமே!

எந்த மாந்தர் எம்மவர் என்று தேடி அலைந்தனே
நொந்த மனம் நோகுதே சொந்த தேகம் சோகுதே
வெந்த சாம்பல் எடுத்தணிந்த விந்தக விண் அமுதமே
சான்றோர் போற்றும் காசி தென்காசி விசுவநாதமே!

விழுந்த போது வீங்கி சிரிக்கும் சொந்தங்கள் வேதனை
எழுந்த பொது தாங்கி நிற்கும் பந்தங்கள் சோதனை
அழுந்த எந்த நேரமும் அணைக்கும் சொந்தம் சொக்கனே
சான்றோர் போற்றும் காசி தென்காசி விசுவநாதமே!

வீசுஞ் சாரல் விளங்கு முந்தன் தென்னகம் சிவம் சிவம்
பாசத் தென்றல் பாயும் பொதியை பதியதும் சிவம் சிவம்
கூசுங் கூதக்குளிர் குற்று ஆலவாய் சிவம் சிவம்
சான்றோர் போற்றும் காசி தென் காசி விசுவநாதமே!

நெற்றியி லொரு கண்ணனை நீலனை நெடுங் காலனை
பற்றிடும் படப் பாம்பனை பரமனை பர லோகனை
வெற்றி தரும் வீர வீர வீர விசுவநாதனை
சான்றோர் போற்றி சந்தமுற்று வாழ்வர் வாழைபோலவே!

தென்காசி விசுவநாதம்

தாமிரபரணியை 
தன்னுள்ளே பொதிந்தவள்!
தாரணி அழகெல்லாம்
தன்னழகாய் கொண்டவள்!

அழகுத் தெருக்களில்
அரிசிக் கோலம் பெறுபவள்!
இளகு இயற்கை எழில்
எண்ணிலாமல் ஏற்றவள்!

நாணல், நந்நெல்லும்
நடுங்கழனி நாட்டினள்!
நாணும் பெண்ணினும்
(நான்) நயந்திடும் அழகினள்!

அகத்துயரை துடைத்துவிடும்
அதிகாலை காற்றினள்!
அன்பில் உயர்ந்த மக்கள்,
அதிகம் வாழும் அன்பினள்!

அன்பாகி அழகாகி
ஆறோடும் மேனியினள்!
அம்பாசமுத்திரம் எனும் - என்
தென்பாண்டி இராணியினள்!

அம்பாசமுத்திரம்

தென்மேற்கு பருவக்காற்றில்
தேன் மணமாய் வந்தாள்!
கண்கொண்டு பார்க்கும் முன்பே
கட்டி யென்னை இழுத்தாள்!

கூரப்புடவைக் கட்டி
கூடையேந்தி நின்றாள்!
கூடவே என் மனத்தை
கூட்டிக்கொண்டு சென்றாள்!

காட்டுப்பிச்சி மலர்போல
கன்னி அவள் பூத்தாள்!
தோட்டுமணி ஆடிவர
தோகைமயிலை சாய்த்தாள்!

வேட்டுவச்சி போல அவள்
விதமாய் நடந்து வந்தாள்! - என்
வேட்டி சட்டை வேர்த்துவர 
வித்தை ஏதோ செய்தாள்!

பருத்திப் பிஞ்சுபோல
பாவையவள் இருப்பாள்! - என்னை
வருத்தி போகுமொரு
பார்வையொன்று செய்வாள்!

மஞ்சணத்தி உடலழகி - என்
மனம் இளகச் செய்தாள்!
செம்பருத்தி சேலைக்காரி - என்னை
சேட்டை செய்ய வைத்தாள்!

கிராமத்து காதலி

காரிகை அவள்!
கட்டுக்கடங்கா என் மனத்தை
கச்சிதமாய் தீட்டிடும்
தூரிகை அவள்!

கார்குளிர் அவள்! - எனினும்
என் மேனி வெம்மையை
தணித்திடும்
வேதிகை அவள்!

நற்பவி அவள்! - "நான்" எனும்
என்னை "நாம்" எனும்
பதமாக்கிடும்
சொற்பவி அவள்!

புள்ளிமான் அவள்! - நான்
அள்ளிப்பருக அனுதினமும்
அழகாய் பூத்திடும்
பூவிழி அவள்!

காதலி அவள்! - கண்ணினுள்
புகுந்து, காதலாய் மலர்ந்து
கணவனாய் ஆக்கிய, என்
கலையா கனவு அவள்!

அன்பு, ஆருயிர் காதலாய் பரிணமித்தது!

அவள்

மிருகமாய் சுற்றவேண்டியவன்,
மிருதுவான மலரை முகர்ந்தேன்!
மூர்க்கமான முகம் அதிலே
முறுவல் ஒன்றை அணிந்தேன்!
அன்பு, அழகினை அன்பளித்தது!

கீறிடும் பூனையொன்று கிளரிடும் 
விரல்களால் வருடலைப் பெற்றது!
கோபமும் தணியவே - அது
குழந்தைபோல் ஆனது!
அன்பு, வருடலால் வளர்ந்தது!

அன்பு தோழன், வம்பாய் என்னை
தள்ளினான்! என்னைத் தள்ளியவன்,
தடுமாறி விழுந்தான்! - ஒடிந்த கையோடு,
ஓடி அவனை தூக்கினேன்!
அன்பு, நட்பை உயிர்-நட்பாக்கியது!

கொடுஞ்சொற்கள் பலவற்றை
சுடுங்கற்களாய் என் மீதெறிந்தாள்!
எறிந்து முடிந்ததும், அவள் முகம்
பார்த்து முத்தமிட்டேன்!

அன்பு

பூமி, வானை காதலித்தது!
நெடுநாள் பூமியை காதலித்த
மேகமோ, கண்மூடி கதறி,
கண்ணீரை வடித்தது!

மேகம் வடித்த கண்ணீர் - பூமியை
சோகம் ஆக்கியது!
தாகம் தீர்க்கும் மேகம் - என் மேல்
மோகம் கொண்டுள்ளதா? 

வேகமாய் சுழன்று பூமி,
மேகத்தை கலைத்தது!
தேகத்தை மறைத்து, பச்சை
பாகமாய் ஆக்கியது!

மீண்டும் வானோடு
முத்தக்காதல் முகிழ்ந்தது!
முத்தத்தால் நீர் பரிமாற்றம்
முன்போலே ஈடேறியது!

கண்டு கடும்வலியால்
கார்மேக சொந்தங்கள்
கண்ணீர் வடித்து 
காதலால் உருகினர்!

கண்ணீர் தீர்ந்தாலும்,
காதல் தீருவதில்லை!
ஆகாயமேகங்கள் பொழிகையில்,
ஆதாயம் தேடுவதில்லை!

மழை

பௌர்ணமி நிலவு பளிங்குபோல் மிளிர,
பார்த்ததில் அழகு இதுவே என்றிருந்தேன்!
அடுத்தது அமாவாசை, ஆயினும் வெளிச்சம்!
அடடே ஆச்சரியம்! தேடினேன் நிலவை!
அன்பே அது உன் முகம்!

அமாவாசை குறைந்தது! - ஆனால்
அகத்தில் ஆசை நிறைந்தது!
நிலவொளி மிகுந்தது! - எனினும்
நின் முகவொளியே தேகத்தில் புகுந்தது!
ஆருயிரே அது உன் முகம்!

மேகத்துள் மறைந்தது நிலவு! - ஏன்?
மோகத்தில் பிதற்றும் இந்த
காதற்பேய் பிடித்தவனின்
கவிதை மொழிகள்,
அதற்கில்லை, உனக்கு மட்டும் என்பதனாலோ!
போகட்டும்! அதனினும் அழகு அரவிந்தன் வசம்!
நிலவினும் அழகியதடி உன் முகம்!

நிலவினும் அழகிய முகம்

அவள் ஓர் அக்கறை…
தித்திக்கும் அவள் வார்த்தைகளோ சர்க்கரை…

இரவின் அடர் காரொளியில்
இறவாத அவள் நினைவுகள்…

தனிமை தங்கும் தருணத்தை
இனிமை பொங்கவைத்தவள்…

பஞ்சை மிஞ்சிடும் - அவள்
கொஞ்சும் கைகள்…. அதில்
பாதி உயிர் பறிக்க
பத்து விரல்கள்… முத்து விரல்கள்…

மீதி உயிரை மீன்விழிகள் உண்டிடும்…
என் உயிரை உண்டவள்
உடலை மட்டும் தனித்து விட்டதேனோ…

கல்லிடையில் தங்கும் பாசி போர்வைபோல் - அவள்
மெல்லிடையில் தங்கும் என் பார்வை போர்வை…

பார்த்ததும் ஈர்த்திடும் ஈர உதடுகள்… - ஈர்த்தன
என் வீர உதடுகளை…

தூரத்தில் அவள் வந்தாளும், நெஞ்சில் நங்
கூரத்தை பாய்க்கும் நடை…

பூக்களின் மென்மையை தேடுபவள் இந்த
ஆணின் இறுக்கத்தை நாடுவாளோ…
ஏக்கத்தின் உச்சியில் அரவிந்தன்…

வெண்ணிலவை சாட்சியாகக் கொண்டு
பெண்ணொருத்தியிடம் பேசிக்கொண்டிருந்தேன்…
முன்னிருந்த நொடித்துகள் வரை,
உன்னொருத்தனைப்போல் கண்டதில்லை என்றாள்…

கண்ததும்பி நின்றாள் காதலையும் வளர்த்து…
பெண்ணவளிடம் எப்படி உரைப்பேன்…
முன்னொருத்தி முகம்பார்த்து
முயங்கிப்போனவன் நானென்று!

அந்த “கொடுத்து வைத்தவன்” நானில்லை என்று
அவள் கண்துடைத்து விடைபெற்றேன்…
இதயத்தை “என்னவளிடம் மட்டுமே
கொடுத்து வைத்தவன்” நான் என்பதால்…

வெண்ணிலவு வேகமாய் சென்று,
என்னவளிடம் கூறியது…
பெண்ணினத்தில் நீயன்றி
இன்னொருத்தி,
உன் “கண்ணனுக்கு இல்லையடி…”

உனக்கெனவே நான்

குளிர்மழைச் சாரலின்
வெளிர் மின்னொளியொன்று
தளிருடல் கன்னிமுகம்
தரிசிக்கச் செய்தது!

கண்கள் தரிசித்தன! - அவள்
கன்னங்களோ எனை பரிகசித்தன!
எண்ணங்கள் எழும்பின! - அவள்
என்னில்லம் புகுவாளோவென!

தூக்கமும் போனது! - அது அவள் தந்த
தாக்கமென ஆனது!
ஏக்கமும் நிறைந்தது! - அவள்
என்னவள் ஆவாளோ என!

கனவிலும் வருபவள் - என்னிடம்
கணவா என வருவாளோ?
மனதினுள் நிறைந்தவள் - என்னுடன்
மணமேடை உறைவாளோ?

கேள்விகளெனும்
வேள்வியில் வளர்ந்துவிட்டது அது!
“காதல்”

அரிச்சுவடி